پیشرفت در عکاسی در چهار مرحله

چگونه در چهار مرحله در عکاسی پیشرفت کنیم؟!

مسیر پیشنهادی من ظاهراً به صورت مراحل مختلف است اما در عمل، گاه لازم است چندین مرحله را با یکدیگر طی کرد.

تکنیک صحیح عکاسی برای کسی که می‌خواهد در عکاسی پیشرفت کند، ضروری است. نباید آن را دست کم گرفت و یا از آن گذشت. مطمئن باشید کسی که تکنیک عکاسی را به‌خوبی می‌داند، ‌بهتر و سریع‌تر پیشرفت خواهد کرد.

 

مرحله اول :۱- آشنایی با تکنیک عکاسی

۱-۱ : آشنایی دقیق با دوربین:

روی کلمه «دقیق» تأکید دارم تا بگویم که باید دوربین مانند موم در دستان‌تان باشد. هم برای آن که بتوانید از آن برای تهیه عکس‌هایی که می خواهید، استفاده کنید و هم برای آن که دوربین مانند یک عنصرمزاحم برای شما باعث عدم تمرکز نگردد. بعداً خواهم گفت که تمرکز، دیدن و تفکر، شرایط ضروری برای تهیه عکس خوب هستند و هیچ چیزی نباید مانع این مسیر گردد. دوربینی که حاوی دکمه‌ها و کنتر‌ل‌های مختلف است، برای کسی که با آن آشنایی ندارد، بیشتر یک عامل مزاحم خواهد بود تا وسیله‌ای برای تهیه عکس خوب.

 

دفترچه راهنمای دوربین‌تان را کاملاً و چند بار، از ابتدا تا انتها بخوانید و بر روی دوربین تمرین کنید. نکاتی را که به نظرتان مهم هستند، یادداشت کنید و با مرور چندباره، به‌خاطر بسپارید.

۱-۲: آشنایی با مفاهیم اولیه تکنیک عکاسی:

شاتر، دیافراگم، ایزو، نورسنجی، فوکوس، فاصله کانونی، براکت، فرمتهای فایلی عکس و تمام مواردی که موقع عکاسی به آن‌ها نیاز دارید. این‌ها را باید یاد بگیرید و به صورت دقیق تمرین کنید و با کنترل‌های دوربین‌تان تطابق دهید. روش آموختن آنها، کتاب‌های عکاسی، مطالب آنلاین فارسی و انگلیسی وشرکت در کلاسهای عکاسی است. باز هم باید این آموختن دقیق باشد. باید بتوانید از حالات مختلف نورسنجی دوربین در شرایط خاص استفاده کنید و باید بتوانید عکس‌هایی بگیرید که مشکل تکنیکی نداشته باشند.

 

۱-۳ : آشنایی با پروسس عکس:

برای کسی که می‌خواهد در عکاسی پیشرفت کند، این مرحله نیز الزامی است. پروسس عکس نه به معنای عامیانه «دستکاری» که به معنای بهبود اطلاعات عکس و استخراج آن و تغییر این اطلاعات بر حسب هدفی است که اصلاً عکاس، عکس را برای آن تهیه کرده است. در این فرآیند می‌توان روشنایی و طیف تونال عکس را اصلاح کرد و آن را تغییر داد. می‌توان رنگ‌ها بهینه کرد و می‌توان جزییات عکس را تغییر داد.

احتمالاً شنیده‌اید که برخی می‌گویند عکس دوربین را نباید وارد نرم‌افزار کرد تا اصالتش از بین نرود. اینان در اساس به‌علت عدم آشنایی با دوربین و فرآیند عکاسی دیجیتال چنین احکامی صادر می‌کنند. عکسی که از دوربین بیرون می‌آید قبلاً توسط پردازنده ضعیف دوربین و نرم‌افزار ساده آن، تغییر پیدا کرده است و اصلاً حاوی هیچ‌گونه اصالتی نیست!

پروسس فایل با نرم‌افزارهای مختلفی صورت می‌گیرد که محصولات شرکت ادوبی در این زمینه پیشتازند. فتوشاپ در زمینه عکاسی و پروسس عکس بسیار کامل است و با توجه به رایگان بودنش در اینجا بهتر است سراغ نرم‌افزار دیگری نروید. اما محصول دیگری نیز ادوبی دارد به نام لایت‌روم. این محصول نیز می‌تواند بسیاری از نیازهای عکاسان را پاسخ دهد و از سوی دیگر امکان مدیریت فایلی را نیز برای آنان فراهم می کند. این مدیریت فایلی جزئی از یک فرآیند بزرگ‌تر است با نام «روند کاری» که از هنگام تهیه عکس شروع می‌شود و با انتقال فایلها به دوربین ادامه می‌یابد و بک‌اپ‌گیری و پروسس و تهیه خروجی‌های مختلف، از جمله مراحل دیگرش هستند.

علاقمندان جدی عکاسی بهتر است (یا واجب است) که به تدریج به سمت استفاده از فایلهای RAW بروند. این فایل‌ها برخلاف فایلهای JPEG، حاوی اطلاعات خام دوربین هستند و علاوه بر اینکه توسط پردازنده دوربین دست‌کاری نشده‌اند، امکانات فوق العاده‌ای برای عکاس فراهم می‌کنند تا بتواند بهترین پردازش را مطابق نظر خود بر روی فایلها انجام دهد. پروسس این فایلها هم در لایت‌روم و هم در فتوشاپ امکان‌پذیر است.

روش آموزش این مرحله: کتاب‌هایی است که در آنپروسس را برای عکاسان توضیح می‌دهند. اصلاً نباید کتاب‌هایی را تهیه کنید به آموزش نرم‌افزار فتوشاپ می‌پردازند. بلکه کتاب‌هایی مفید هستند که فقط نیازهای عکاسان را نشانه گرفته‌اند. اگر زبان می‌دانید از کتاب‌های زبان اصلی استفاده کنید. شرکت در کلاسها و مطالب آنلاین نیز راههای دیگری برای یادگیری هستند.

مرحله دوم : تمرین دیدن

دیدن صحیح را باید تمرین کنید. باید بتوانید دنیا را از طریق دید اختصاصی خود به بیننده نشان دهید و این کاری مشکل‌تر از مراحل قبل است.

روش آموزش: کتاب‌های ترکیب‌بندی و مطالب وسیعی که در محیط آنلاین وجود دارد.

۲-۱ کلاسهای عکاسی:

آشنایی با اصول ترکیب‌بندی عکس و دیزاین: در اینجا باید بیاموزید که چه کادری قوی است و چه کادری ضعیف. چگونه عناصر مختلف را در کادر جای‌دهی کنیدو چگونه عناصر غیر ضروری را حذف کنید.

 

۲-۲ تمرین دیدن:

پس از طی مرحله قبل باید تمرین کنید تا «دید»تان را تقویت کنید. عکس‌های معروف را ببینید. در نمایشگاههای عکس شرکت کنید و با دقت عکسها را ببینید و سعی کنید نقاط قوت و ضعف آن‌ها را از لحاظ ترکیب شناسایی کنید. عکسهای قبلی خودتان را ببینید.

هر جایی که هستید، حتی بدون دوربین، سعی کنید که با چشم‌تان سوژه های اطراف را ببینید و کادر بندی کنید. این تمرین بسیار مفید است و دید‌تان را تقویت خواهد کرد. سعی کنید در جایی که اصلاً سوژه‌ی قابل توجهی ندارد، کادرهایی مناسب پیدا کنید.

مرحله سوم : بهبود تفکر و دید هنری

خب این مرحله چندان قابل نسخه‌پیچی نیست. چون اصولاً زیاد سرراست و مشخص نیست. نیاز به سعی و تلاش بسیار دارد. باید با مطالعه کتاب‌ها بخصوص کتاب‌هایی در زمینه هنر عکاسی و فلسفه آن، با تفکر عکاسی آشنا شوید. این سطح مشخصاً بالاتر از سطوح قبلی است و برای پیشرفت در عکاسی به سطحی فراتر از تکنیک و کادر، به آن نیاز خواهید داشت. باید عکس‌های معروف را ببینید و نقدهای معروف را بخوانید. باید بفهمید که چرا یک عکس که در نظر شما چیز مهمی نیست، در طول تاریخ آن‌قدر معروف شده و آن‌قدر ارزش پیدا کرده است. تاریخ هنر، فلسفه هنر، تاریخ عکاسی، ارتباط عکاسی با سایر هنر مانند ادبیات و موسیقی، نقد عکس، مفهوم زیبایی و فلسفه زیبایی از دید فلاسفه بزرگ، برخی از عناوینی‌ هستند که باید با آن‌ها آشنا شوید.

مرحله چهارم : نمایش عکس‌های شخصی

خب این مرحله لازم نیست که الزاماً در آخر باشد. در پایان همه مراحل قبل باید عکس‌های تان را به نمایش بگذارید تا از نظر دیگران بهره ببرید. مطمئناً این «دیگران» فقط پدر و مادر و همسر و دوستان نزدیک نیستند. باید عکس‌های خود را در معرض دید افراد آشنا با فن و هنر عکاسی قرار دهید تا با شنیدن راهنمایی‌های آن‌ها، عیوب خود را برطرف کنید. گالری‌های آنلاین بسیاری وجود دارند که در آن‌ها اعضا به نقد عکس‌ها می‌پردازند. نشان دادن عکس‌ها به استادان عکاسی و صاحب‌نظران بسیار ارزشمند است. داشتن فتوبلاگ و شنیدن نظرات مخاطبین مختلف می‌تواند نکته‌های زیادی به شما بیاموزد.

مسیری که ترسیم شد برای پیشرفت عکاسی است اما بی‌نیاز از تأکید است که در این نوشتار کوتاه نمی‌توان به همه جزیبات پرداخت. این مطلب را فقط به عنوان یک نقشه ابتدایی در نظر بگیرید و بتدریج از نظرات افراد صاحب‌نظر و مجرب استفاده کنید.

فرق دوربین DSLR با دوربین معمولی

 تفاوت دوربین حرفه ای با خانگی

تفاوت دوربین DSLR با Compact

 

یکی از سؤالات همیشگی‌ای این بود که فرق دوربین DSLR با دوربین‌های دیجیتال معمولی، دوربین‌های کامپکت، دوربین‌های خانگی و بسیاری نام‌های دیگر که در مقابل آن قرار می‌گیرند، چیست؟ واقعیت این است که از دید حرفه‌ای، دوربین‌ها (چه دیجیتال و چه آنالوگ) تنها به دو دسته تقسیم می‌شوند: DSLR و هر آنچه که DSLR نیست!

 

Digital Single Lens Reflex) DSLR)، به دوربین‌هایی گفته می‌شود که نور تابیده شده از داخل لنز مستقیماً روی حسگر نمی‌تابد و بر خلاف دوربین‌های عادی، نور پس از وارد شدن از داخل لنز روی یک آینه می‌تابد و آن آینه نور را به آینه بالایی انعکاس میدهد تا به حسگر برسد؛ دقیقاً مثل یک پریسکوپ.

در لحظه گرفتن عکس، این آیینه به بالا می‌جهد و نور به حسگر می‌تابد. خوب یک نشانه اصلی دوربین‌های DSLR (جز قیمت بالای آن‌ها) این است که لنز آن‌ها به طور کامل از بدنه دوربین جدا می‌شود، ولی در دوربین‌های معمولی نمی‌توان لنز را جدا کرد.

حالا سؤال دوم پیش می‌آید: آیا جدا شدن لنز تنها دلیل کاربران حرفه‌ای برای خریدن یک دوربین گران‌قیمت است؟ خیر!

کاربران حرفه‌ای دلایل محکمی برای خرید یک دوربین DSLR دارند.

از جمله:

 

اندازه حسگر: یکی از بزرگ‌ترین تفاوت‌های DSLRها و دوربین‌های کامپکت خانگی، اندازه حسگر دوربین‌های ‌آن‌ها است. احتمالاً نمی‌توانید این بخش از دوربینتان را ببینید. حداقل در مورد دوربین‌های خانگی مجبورید برای دیدن آن، دوربینتان را بشکنید! اندازه تقریبی آن در دوربین‌های خانگی حدوداً اندازه یک بند انگشت کوچک ‌شما است. در حالی که در دوربین‌های DSLR خیلی بزرگ‌تر است.

یک قانون

هر چه حسگر یک دوربین بزرگ‌تر باشد، کیفیت عکس ثبت شده خصوصاً از لحاظ طبیعی بودن رنگ‌ها و کمتر شدن پارازیت تصویر بسیار بالاتر خواهد بود. براساس این قانون، کیفیت عکس‌های یک DSLR شش مگاپیکسلی بسیار بالاتر از یک دوربین ده مگاپیکسلی معمولی است. بنابراین تصور مگاپیکسل‌ها را باید در مورد دوربین‌های همسان به کار گیرید.

 

 تنظیمات دستی: بر خلاف دوربین‌های خانگی، دوربین‌های DSLR یک سری کنترل کننده‌ دارند که در اولین نگاه با خودتان می‌گویید: "این یعنی یک دوربین حرفه‌ای"! کنترل کننده‌های استاندارد در یک دوربین DSLR عبارتند از:

 

مد دیافراگم - سرعت ثابت و مد تمام دستی، که به شما امکان می‌دهد به منظور عکاسی در شرایط نوری پیچیده،‌ خودتان به صورت دستی مقدار دیافراگم یا سرعت شاتر دوربین را به صورت مجزا یا همزمان تنظیم کنید.

از دیگر تنظیمات موجود در این دوربین‌ها می‌توان به تنظیمات منحنی‌های رنگی، وضوح، کنتراست، اشباع رنگ، تنظیمات دستی تراز سفیدی، ویرایش عکس در داخل دوربین و امکان همزمان‌سازی فلاش‌های خارجی.

DSLR ها فتوشاپ هم دارند؟

 نویز: یکی از اصلی‌ترین تفاوت‌های دوربین‌های DSLR با دوربین‌های خانگی نویز یا پارازیت است. فرض کنید دوربینتان را با خودتان به مهمانی شبانه می‌برید. نور محیط کم است و شما با افتخار حساسیت دوربینتان را روی 400 یا 800 قرار می‌دهید و عکس می‌گیرید. عکس‌ها را همان لحظه روی نمایشگر کوچک دوربین نگاه می‌کنید و با خود می گویید: عجب کیفیتی! فردای آن روز می بینید سطح تمام عکس‌ها با پوششی دانه دانه و شن‌ مانند پوشیده شده است؛ چیزی که در مورد دوربین‌های DSLR به علت بزرگی حسگرشان کمتر دیده می‌شود.

 

به همین دلیل کیفیت عکس‌هایی که با دوربین‌های DSLR با حساسیت 400 گرفته می‌شود، حتی بالاتر از حساسیت 800 یا 1600 در دوربین‌های معمولی است و بالعکس نویز تصویر در حساسیت 1600 در یک دوربین DSLR تقریباً برابر همان مقدار نویز در حساسیت 400 یا 800 یک دوربین عادی است.

چرا دوربین من برفک می‌زند؟

کارآیی: سرعت شروع به کار دوربین از لحظه روشن شدن تا لحظه آماده به کار شدن، در اغلب دوربین‌های خانگی بین یک تا گاهی دو ثانیه طول می‌کشد. حالا این مسئله چه اهمیتی دارد؟ همین زمان شروع به کار گاهی ممکن است موجب از دست رفتن یک موقعیت خوب عکسبرداری می‌شود. این زمان در دوربین‌های DSLR گاهی به یک چشم بر هم زدن می‌رسد. دکمه ON را می‌زنید و بلافاصله عکس می‌گیرید؛ به همین سادگی!

البته مسئله کند بودن دوربین در مورد وقفه عکسبرداری یا همان Shutter Lag نیز بسیار مهم است. وقفه عکسبرداری به مقدار زمانی گفته می‌شود که از لحظه فشردن دکمه شاتر تا لحظه ثبت عکس طول می‌کشد. در دوربین‌های DSLR این زمان تقریباً صفر است.

 

وسایل جانبی: نهایتاًً این‌که، خرید یک DSLR با خرید یک مجموعه وسایل هنر عکاسی یکی است. این مجموعه می‌تواند از بدنه‌های باتری‌‌دار که زیر دوربین وصل می‌شوند (و عمر آن‌ها چندین برابر باتری استاندارد دوربین است)، تا لنز‌های دوربُرد و 180‌‌درجه، فیلتر‌های مختلف که روی لنز‌ها وصل می‌شوند، و بسیاری تجهیزات دیگر را در بر گیرد.

 

البته اگر از کاربرانی هستید که تمام مدت دوربین خود را روی حالت خودکار قرار می‌دهید، از خرید این تجهیزات صرف‌نظر کنید؛ زیرا فقط پول‌ خرج کردنِ بی‌دلیل است. اما لنز‌ها مهم‌ترین تجهیزات جانبی DSLRها هستند. شاید به جرات بتوان گفت که برای هر موقعیت عکاسی یک لنز خاص طراحی و عرضه شده است. اما آیا ما واقعاً از همه موقعیت‌های عکاسی استفاده می‌کنیم؟

یعنی این لنز گران‌تر از خود دوربین من است! چرا؟

فهرست دلایل ما می‌توانند خیلی بیشتر از این‌ها هم ادامه پیدا کند. اما قبل از این‌که به سراغ یک دوربین DSLR بروید، باید به یک نکته خیلی مهم فکر کنید: این‌که می‌خواهید از آن چه استفاده‌ای کنید؟ نکته دیگر این‌که، ببینید آیا اصولاً می‌توانید از آن استفاده کنید یا خیر؟ برخی از دوربین‌های DSLR هستند که شاید یک ماه طول بکشد تا تنها با کار‌آیی‌های استاندارد آن آشنا شوید و همین هم در صورتی است که هر روز با آن سر و کله بزنید و عکس بگیرید.

از سویی دیگر، دوربین‌های DSLR بزرگ و سنگین هستند. نمی‌توانید آن‌ها را در جیبتان قرار دهید و به مهمانی یا کوه بروید. حمل این دوربین‌ها گاهی بسیار سخت می‌شود (مثلاً در یک استادیوم ورزشی) و حتی ممکن است برای حمل آن‌ها از شما مجوز بخواهند (مثل اماکن نظامی). بنابراین اگر عاشق عکاسی نیستید و اگر به این رشته هنری به عنوان اولین علاقمندی خود نگاه نمی‌کنید، بهتر است یک دوربین کامپکت با کیفیت را به جای آن انتخاب کنید. DSLRها برای حرفه‌ای‌ها ساخته می‌شوند.

امروزه در بازار کشور دوربین های نیمه حرفه ای پیشرفته وجود دارند که تمام امکانات یک دوربین DSLR حرفه ای را با خود یدک میکشند اما در قالب بدنه ای جمع و جور تر و بدون داشتن امکان تعویض لنز. از این سری دوربین ها می توان به دوربین عکاسی کانن PowerShot G12 و یا دوربین عکاسی کانن PowerShot SX 30 is اشاره کرد .

وایت بالانس چیست ؟

مفهوم White Balance

اگر با دنیای عکاسی و فیلم سروکار داشته باشید، استفاده از فیلترها را برای تصحیح نورهای نئون و فلورسنت به یاد دارید. اکثر مردم توجهی ندارند و همیشه عکس های خانگی شان در قالبی زرد یا نارنجی یا متمایل به آبی از آب در می آید. در دنیای دیجیتال این فیلترهای تصحیح دیگر کاربرد ندارند و با تکنیکی به نام «White Balance»که در دوربین های معمولی هم یافت می شود جایگزین شده اند. ( البته چاپ عکس در لابراتوار های غیر مجهز و تازه کار نیز می تواند کیفیت عکس چاپ شده شما را تا هفتاد درصد کاهش دهد)

 

درجه حرارت طیفی نور

علت زرد و نارنجی شدن عکس ها در نور های نئون (تنگستن) و آبی شدن آنها در نورهای فلورسنت بخاطر درجه حرارت طیف نور است. درجه حرارت پایین نور را متمایل به قرمز می کند و درجه حرارت بالا به آبی. منابع مختلف نور، نور را و به تبع آن قالب رنگ را در دماهای مختلف ساتع می کنند.

با استفاده از فیلترهای آبی یا نارنجی، نور آبی یا نارنجی را جذب کرده و عدم بالانس را تصحیح می کنیم که اثر اصلی آن تغییر دمای طیف نور است.

در عکاسی دیجیتال، سنسور عکس براحتی این کار را انجام می دهد اما ما چطور بدانیم که در کدام جهت و چقدر این تغییر دما باید اعمال شود؟

 

«White Balance» دستی

اینجاست که به مفهوم بالانس سفیدی یا «White Balance» می رسیم. اگر می شد به دوربین بگوییم کدام شی در اتاق سفید است و باید در عکس سفید بیفتد، دوربین می توانست تفاوت دمای کنونی آن شی و دمای صحیح شی سفید را تشخیص دهد و همه ی رنگ ها را با آن اختلاف تغییر دهد.

دوربین های پیشرفته ی دیجیتال این امکان را دارند تا بطور دستی این بالانس سفیدی را انجام دهیم.

 

با تنظیم دوربین بر روی یک کارت سفید یا خاکستری ( زاویه دار باشد تا نور اتاق را منعکس کند بمانند یک منبع خنثی) و پر کردن کامل اسکرین دوربین با آن و فشردن دکمه AWB (بالانس سفید خودکار) یا با تنظیم آن در منو ، دوربین بالانس سفید را انجام می دهد.

بعد از آن هر عکسی دمای طیف نور مناسب خود را خواهد داشت. این کار در واقع بسیار ساده است و نباید از انجام آن بترسید. می توانید ببینید که کیفیت عکس های خانگیتان بسیار بهتر شده است(تصور کنید نور کافی برای ظاهرشدن درست عکس وجود دارد).

(یک خاکستری خنثی 18% خاکستریست و تمام نورها را به درستی بازتاب می دهد).

توجه:

- توجه کنید که کارت در سایه نباشد و در نور چراغ اتاق باشد.

- اگر انعکاس نور شدید است دقت کنید که کارت نور را به شدت بازتاب دهد.

- از ترکیب نور چراغ ها مطلع باشید، ممکن است بخواهید از RAW استفاده کنید و برای هر نور جداگانه تنظیم کنید.

- از وجود نورهای فلورسنت مطلع باشید، از آنجاییکه آنها همه ی طیف های نور را ندارند ممکن است نتایج دیگری بدست بیاورید.

 

پیش تنظیم بالانس سفید

برای کمک به ما در شرایط خاص بدون آنکه هربار بخواهیم بالانس سفید را تنظیم کنیم دوربین ها ویژگی پیش تنظیم دستی WB را در شرایط فلورسنت،نئون، ابری و آفتابی و ... را دارند. استفاده از پیش تنظیم WB به بهبود عکس های خانگی کمک می کند.

 

بالانس سفید خودکار

از زمان دوربین های کداک که از اولین های این رشته میباشد ، تولیدکنندگان سعی بر خودکار سازی همه چیز برای ما دارند. برای همین امروزه تمام دوربین های دیجیتال ویژگی AWB را دارند. بسته به برند دوربین بعضی از آنها بهتر کار می کنند. در کل AWB برای هواهای ابری و آفتابی بسیار خوب و برای عکس های خانگی خوب است ( هرچند در هر صورت کمی تمایل به آبی یا نارنجی در قالب عکس ها می ماند،مثل گرما یا زاویه تابش شمع ).

دوربینتان را در حالت AWB بگذارید و در نورهای تنگستن و فلورسنت و نورهای ترکیبی (تنگستن، فلورسنت و نور طبیعی که از پنجره می آید) و اگر عکس هایتان مقبول بود دوربینتان را بر روی حالت AWB بگذارید. و در غیر این صورت می توانید از حالت دستی یا منوئال دوربین خود استفاده کنید.

آشنایی با اصطلاحات عکاسی و فیلمبرداری

اصطلاحات عکاسی و فیلمبرداری

 
انواع نماها:

1- کلوز آپ : نمای بسته که تصویری درشتی از موضوع می باشد مثلا یک انسان از شانه تا نوک سر

2- مدیوم شات : نمای متوسط مثلا نمای انسان از کمر تا نوک سر .

3- لانگ شات  (یا نمای باز یا نمای دور): مثلا انسان تمام قد بهمراه کمی ازمحیط اطراف آن

4- نی شات : نمایی که از زانو تا نوک سر دیده می شود که به شات آمریکایی نیز معروف می باشد

5- اکستریم لانگ شات یا بیگ لانگ شات : نمای کاملا دور یا نمای بسیار باز می باشد مثلا تصویر بسیار دور از یک دهکده یا کویر.

6- اکستریم کلوز آپ یا بیک کلوز آپ : نمایی کاملا نزدیک یا نمای بسیار بسته می باشد. مثلا تصویر دو چشم انسان .

7- مدیوم لانگ شات یا نمای متوسط : این نما که به نمای تمام قد نیز معروف می باشد و نیز به فول شات هم شهرت دارد میباشد مثلا تصویر کامل یک انسان که تمام قد آن دیده شود.

8- مدیوم کلوز آپ یا نمای نیم تنه :  تصویر انسان از زیر قفسه تا نوک سر
 


انواع نما ( از لحاظ ارتفاع دوربین نسبت به موضوع )

1: آی لول (لنز و سوژه هم سطح می باشند)
 
2: اور هد شات (عمود بر صحنه گرفته می شود)
 
3: لو لول (نمایی که از پایین بازیگر یا سو ژ ه گرفته می شود)
 


انواع نماها ( نما های حرکتی از لحاظ حرکات دوربین بر محور ثابت.)

1: پان (تصاویر متحرکی که دوربین بر محورثابت بصورت افقی ازچپ به راست یا بالعکس (چرخش افقی می گیرد) به آن پان افقی می گویند.

2- پان شلاقی (ویپ پان)( سوئیچ پان) به پان دوربین که سریع انجام می گیرد
 
3- پان مروری ( سری پلان) به پان آرام که جزئیات صحنه را کنکاش می کند.
 
4- تیلت (با چرخش عمودی دوربین ، دوربین بر محور ثابت تصاویر متحرکی بصورت عمودی از بالا به پایین یا با لعکس)


- انواع نماها
(نماهای حرکتی باحرکات دوربین به وسیله متحرکی مانند انسان یا ارابه یاجرثقیل یا ریل سه پایه چرخدار یا استدی کم)
 
1- نمای دالی ( حرکت دوربین به طرف سوژه . این حرکت را تراک این نیز می گویند. حرکت دوربین از سوژه دور شود، که به آن تراک اوت می گویند.
 
2- تراولینگ ( به تصاویری گفته می شود که دوربین در حال حرکت بصورت افقی میباشد ) ( معمولا حرکت دوربین موازی با صحنه می باشد)
 
3- کرین ( جرثقیل ) وسیله ای است مانند جرثقیل که حرکات از بالا به پایین و با لعکس و حرکت دورانی دارد.
 
4- آرگ ( قوسی ) حرکت دوربین بصورت افقی و به شکل قوسی یا نیم دایره
 
5- بوم ( حرکت دوربین بصورت عمودی و به شکل کمانی می باشد )
 
6- هلی شات ( به تصاویری که توسط دوربین از بالای صحنه بوسیله هلی کوپتر یا هر وسیله پروازی دیگر گرفته شود را هلی شات می گویند )
 
7- نمای مروری عمودی (روی ارتفاع بوسیله پدستال) به تصاویری گفته می شود که با حرکت پایه پدستال دوربین (پایه متحرک  عمودی که دوربین روی آن سوار می شود) از ارتفاع صحنه یا ارتفاع سوژه گرفته می شود.
 
نکته - برای حرکات دوربین وسیله دیگری بنام پروجیب است که همانند الاکلنگ می باشد و دوربین روی آن سوار می شودو می تواند به بالا و پایین و چپ و راست حرکت کند.
نکته- ( حرکت دادن کرین و دالی و شاریو می تواند هم روی ریل انجام شود و هم بوسیله ی سه پایه یا چهار  پایه ی  چرخدار آنها )


انواع نما های دیگر( سایر نماها)
 
1: اور شولدر(نمایی است که از پشت شانه یک بازیگر تصویر بازیگر مقابل یا صحنه مقابل دیده می شود)

2: زوم شامل ، زوم این و زوم بک (زوم اوت): به تصویری که دوربین درحالت ثابت بوسیله ی لنر دوربین ، به سوژه نزدیک می شود را زوم این می گویند به تصویری که دوربین ثابت و با حرکت لنر از سوژه دور می شود را زوم بک می گویند.
 
3- نمای واکنشی (ری اکشن) به تصویری گفته می شود که عکس العمل بازیگر دیده می شود

4- تک شات (شات انفرادی) تصویر یک بازیگر را در قاب داشته باشیم.
 
5- تو شات(شات دو نفره)نمایی است که دو بازیگر در کادر تصویر دیده می شود.
 
6- تری شات( شات 3 نفره ) نمایی که سه بازیگر در کادر تصویر دیده می شود.
 
7- نمای گروهی (نمایی که تصویر بیش از 3 بازیگر در قاب تصویر داشته باشیم)
 
8- مستر شات یا مستر سین (معمو لا به نمای لانگ شاتی که تصویر اصلی و کلی است تمام صحنه را نشان می دهد گفته می شود)
 
9- نمای پی اوی (به نمای از دید بازیگر گفته می شود)
 
10- نمای آرشیوی (به تصاویری که توسط کارگردان فعلی گرفته نشده و قبلا آن تصاویر گرفته شده و معمولا در آرشیو نگهداری می شوند یا تصاویر قدیمی هستند،گفته می شود.
 
11- نمای اینسرتی (نمایی است که جزئیات سوژه یا صحنه را نشان می دهد)
 
12- نمای فیکس (نمایی که در آن هیچگونه حرکتی از صحنه و دوربین نباشد)
 
13- تصویر فولو ( به تصاویری که واضح نباشد و محو و تار دیده شود را می گویند.)
 
14- نمای فولوفکوس (نمای تغییر و ضوح) با توجه به موضوع کار این اتفاق می افتد
 
15- هد آن شات (به نمایی گفته می شود که در آن بازیگر بطرف دوربین می آید و کل کادر تصویر را می پوشاند و تصویر بسیار تاریک دیده می شود)
 
16- تیل شات ( نمایی است که ابتدا پشت بازیگر در کل کادر تصویر دیده می شود و بعد حرکت بازیگر بطرف مقابل دیده می شود )
 
17- شات و شات مختلف ( نمای یک در میان دو بازیگر در حال گفتگو با هم که به یکباره بازیگر اول دیده می شود و بعد نمای بازیگر دوم ( شات مخالف ) چسبانده می شود)
 
 
1: هدروم ( به فضای بالای سر بازیگر تا بالای کادر تصویر را می گویند )
 
2- راش ( به سلسله پلان هایی که توسط دوربین گرفته شده است و هیچگونه تغییری در آن داده نشده است می گویند)
 
3- نمای بگراند ( به تصویری که پشت سوژه ( موضوع ) جلو قرا گرفته می گویند)
 
4- نمای فور گراند ( به تصویری که جلوی زمینه ی عقبی قرا گرفته می شود )
 
5- فلاش بک ( به نماهایی که در گذشته ی پرسوناژ داستان اتفاق افتاده است می گویند )
 
6- فلاش فو روارد ( به نماهایی که در آینده در ذهنیات پرسوناژ داستان اتفاق خواهد افتاد گفته می شود )
 
7- نمای آن لول (به تصویری که نسبت به کادر تصویری کج گرفته می شود وبه آن نیز(دچ انگل گفته می شود))
 
8- تصویر سو بژکتیو (به تصاویر ذهنی و تخیلی شخصیت داستان گفته می شود)
 
9- تصویر ا بژکتیو (به تصاویر عینی و حقیقی در وقایع داستان گفته می شود)
 
10- جامپ کات (موقعی که دو نما به یکدیگر چسبانده می شود و در تداومی حرکت تصویر پرش چشم گیری مشهود شود ، به این پرش چشمی جامپ کات می گویند)
 

- افکت های تصویری :
 
( افه - تروکاژ - حقه های تصویری - جلوه های تصویری - ...)
 
برخی از افکت ها عبارتند از :
1: فید این
2: فید اوت
3: دیزالو ( میکس)
4: سوپر ( سوپر ایمپوز )
5: وایپ
6: سولاریزه
7: نگاتیو
8: موزاییکی
9: استروب
10: اسکوپ ( کادر سینمایی )
11: نگاتیو
12: اسلایدی
13: سیاه و سفید
14: کروماکی
15: اسلو موشن
16: فست موشن
17: ریورس
18: امواجی( موجی )
19: کمپرسی
20: چرخشی
21: فلاش زدن
22: عکاسی ( عکس گرفتن )
23: آینه ای
24: سه بعدی
25: ورق زدن
26: تریل
27: مدالیون
28: درمانند
29: فیکس فریم
30: رول

امیدوارم که این مطلب به دردتون خورده باشه . اگه مطالب این سایت رو مفید دیدین سایت ما رو به دوستان خود پیشنهاد بدین .

آموزش عکاسی در نور کم

چگونه در نور کم عکاسی کنیم ؟

اگر شما نیز یکی از دارندگان دوربین های دیجیتال هستید مطمئنا شما نیز در عکاسی در محیط های با نور کم دچار مشکلاتی شده اید. همانطور كه مي دانيد زمانیکه نور كافي نيست و فلاش جوابگو نيست، نويز عکسی كه با يك دوربين ديجيتال گرفته مي شود،  زياد می شود. در اين حالت چون لنز دوربين مدت بيشتري باز مي ماند لرزشهاي دست شما مي تواند باعث تار شدن و پایین آمدن كيفيت عكس شما شود. در اين شرايط با رعايت نكات ساده اي مي توانيد عكسهاي بهتري بگيريد. این نکات عبارتند از :

ــ تمرین کنید دوربين را ثابت تر از گذشته در دست بگيريد و سعي كنيد از چرخاننده لنز براي زوم اپتيكال استفاده نكنيد.

ــ براي اينكه دوربين را بدون حركت نگه داريد. ته دوربين را بر روي كف دست چپ خود نگه داريد و انگشتان خود را در جلوي دوربين و دور لنز قرار دهيد. كف دست شما به عنوان سكو و پايه دوربين است و هيچ فاصله اي نبايد بين ته دوربين و كف دست شما قرار داشته باشد.

ممكن است مشكل به نظر بيايد ولي با كمي تمرين متوجه مي شويد كه بهترين روش است.

ــ يك نفس عميق بكشيد و اجازه دهيد نصف هواي دم خارج شود.

ــ پاهاي شما بايد به اندازه عرض شانه باز شوند.

ــ اگر به اندازه كافي وقت داريد دوربين را بر روي سه پايه قرار داده و از حالت تنظیم سرعت شاتر دستی آن استفاده كنيد.

اطلاعات بيشتر براي اينكه در نور كم عكس بگيريد :

دست راست شما كه سمت راست دوربين را مي گيرد ، جهت دوربين را مشخص مي كند و كنترل حركت بدنه دوربين را در دست دارد.

دوربين را در برابر چشمانتان قرار دهيد. آرنج خود را بوسيله پهلوي خود ثابت نگه داريد. دوربين را به سمت عقب بكشيد به گونه اي كه پيشاني شما  دوربين را لمس كند.

زمانيكه آماده ايد عكس بگيريد يك نفس بكشيد نصف هوا را بيرون دهيد و بقيه را در سينه حبس كنيد. در اين لحظه بدن بيشترين تكاني كه مي خورد به سمت جلو و عقب است سعي كنيد آنرا كنترل كنيد.

اكنون شما آماده هستيد. از همه انگشتان دست را استفاده كنيد و به دوربين و دكمه آن فشار وارد كنيد البته به آرامي. با چند بار تمرين مهارت شما زياد مي شود. پس در روشنايي روز سعي كنيد اين تمرينات را انجام دهيد تا در نور كم بدرد شما بخورد.

امیدوارم که این مطلب کوچک آموزشی بتواند شما را در خلق عکس هایی زیبا در محیط های کم نور یاری نماید .