اقتباس ادبی در فیلمنامه

 

سینما هنری است که توانسته در قرن اخیر تمامی جوامع را جذب خود کند. در این میان جوهره اصلی کار سینما، متن فیلمنامه است که به کارگردان کمک می‌کند تا از دریچه ذهن خود و با کمک دوربینش واقعیت‌ها را انتخاب و ثبت کند.  

 فیلم محصول جمعی، گروهی است که اقدام به ساخت آن می‌کند. خوب بودن فیلم نیز به استعداد و توانایی کارگردان و عوامل او مرتبط است. اما نباید فراموش کرد که استحکام اولیه و انسجامش را در وهله اول مدیون همان فیلمنامه‌اش است؛ و فیلمنامه کلیدی ترین عنصر در سینماست. حال باید دید که جایگاه اقتباس و لزوم پرداختن به سینمای اقتباسی چیست و چرا نمی‌توان نقش پر رنگ اقتباس را در سینما نادیده گرفت.

سینما و اقتباس

در سال‌های نخست کشف صنعت سینما در جهان، عموماً فیلمسازان به دلیل قوت آثار مکتوب دراماتیک و عدم گسترش یافتن مبحث فیلمنامه نویسی در بین نویسندگان و علاقمندان به سینما، به اقتباس از ادبیات داستانی و دراماتیک در حد و اندازه کارهای کوتاه پرداختند. بعدها این شیوه گسترش پیدا کرد و سینمای اقتباسی جایگاه خود را در آثار بلند سینمایی جهان پیدا کرد و جزو بهترین‌ها شد.

از آن جایی که سینما هنر هفتم است، زمینه‌های اقتباس برای آن نیز بسیار است و در این میان اقتباس برای فیلمنامه کاری است که برخی نویسندگان به آن تمایل دارند. هر چند باید به جرات اعلام کرد اقتباس موفق برای فیلمنامه، کار مشکلی است و کسب مهارت‌های لازم برای این کار به استعداد فطری فیلمساز و نبوغ نویسنده فیلمنامه بستگی دارد.

فیلمنامه‌ها در کل به دو صورت اریجینال و اقتباسی برای ساخت ارائه می‌شوند. کارهای اریژینال از ذهن و اندیشه نویسنده ناشی شده و برگرفته از مشاهدات، تجربیات و خاطرات شخصی اوست؛ که می‌تواند مبتنی بر واقعیت و تعقل باشد و یا ناشی از الهام و رویا و تصورات ذهنی نویسنده. اما در فیلمنامه‌های اقتباس شده سوژه از طریق اقتباس به دست آمده است و در چارچوب توانایی‌ها و امکانات رسانه می‌باشد؛ و ویژگی بارز آن برتری تصویر به گفتار یا نوشتار در داخل فیلم است...

 

 

بقیه متن در ادامه مطلب