دنیای فیلمسازی سوژه

<sub>با کدام فرمت فیلم تماشا کنیم؟

‏در اواسط قرن بیستم، زمانی که سینما تبدیل به بخشی از زندگی مردم شده بود و تلویزیون هم داشت جایش را در خانه‌ها باز می‌کرد، یک سوال برای خیلی‌ها مطرح شده‌ بود: آیا ‏می‌توان فیلم‌هایی را که از سینما و تلویزیون پخش می‌شوند، در خانه هم داشت تا بتوان در هر زمانی آن‌ها را دید؟ برای رسیدن به جواب این سوال، تنها چند سال صبر لازم بود.</sub>

_{‏سال ۱۹۷۶ ‏بود که اولین نسل دستگاه پخش ویدیوی خانگی به بازار آمد. در آن هنگام، تصاویر ویدیویی (که از این به بعد آن را ویدیو خواهیم خواند) روی نواری مغناطیسی ذخیره می‌شدند. دو بافت کلی برای نوار ویدیویی وجود داشت: بتامکس و VHS. به این ترتیب بود که ابزارهای ذخیره‌سازی تصاویر ویدیویی به خانه‌ها آمدند. حالا دیگر نه تنها می‌شد فیلم‌ها را داشت، بلکه می‌شد از روی آن‌ها کپی هم گرفت و از همه مهم‌تر، فیلم‌برداری هم کرد و روی نوار ذخیره نمود. اما این پایان کار نبود ودر اواسط دهه‌ی ۹۰ ‏میلادی، انقلاب اصلی ویدیو روی‌داد. تا پیش از این زمان، ذخیره‌سازی به حالت آنالوگ انجام می‌شد. ازآن به بعد ‏بود که ضبط تصاویر ویدیویی به حالت دیجیتال میسر شد. یعنی تصاویر ویدیویی به جای آن که به موج تبدیل شده و روی نوار مغناطیسی ذخیره شوند، به شکل داده‌هایی‌ متشکل از صفر و یک درآمده و در ابزارهای ذخیره‌سازی دیجیتال ذخیره می‌شوند. از آن هنگام تاکنون، فن‌آوری راه‌ درازی را پیموده تا این که حالا به Blue-Ray رسیده‌ است. دیجیتالی شدن، باعث شده که حالا تصاویر ویدیویی روی کامپیوترها، پخش‌‌کننده‌های قابل حمل، ایتترنت وگوشی‌های موبایل، همه‌گیر شوند.}

بقیه متن در ادامه مطلب